WERNISAŻ WYSTAWY: PEJZAŻ – W PROCESIE BADAWCZYM. MALARSTWO- RAFAŁ NIJAK.

28 sierpnia 2025 r. o godz. 18.00 w Muzeum odbył się wernisaż wystawy malarstwa dra Rafała Nijaka z ASP w Warszawie pt. „PEJZAŻ – W PROCESIE BADAWCZYM” .
Wernisaż zaszczyciła najbliższa rodzina i przyjaciele Artysty oraz nauczyciele z Liceum Sztuk Plastycznych w Tarnowie,
Swoją obecnością zaszczycili nas nauczyciele z Niepublicznej Szkoły Podstawowej im. Polskiej Marynarki Handlowej z ul. Skorupki 9p. z p. dyrektor Katarzyną Nawrocką. Dziękujemy za pomoc młodzieży z wolontariatu działającego przy Muzeum Diecezjalnym.
W wyjątkowy klimat wernisażu, wprowadził uczestników koncert duetu skrzypcowego „Violin vibes duo”, absolwentek Zespół Szkół Muzycznych w Tarnowie a obecnie Akademii Muzycznej p. Sary Cyz oraz Patrycji Podraza.

Twórczość Rafała Nijaka w ramach projektu „Pejzaż w procesie badawczym” to nie tylko malarska rejestracja fragmentów rzeczywistości, lecz także próba wniknięcia w ukryte mechanizmy kształtujące nasz sposób patrzenia na świat. Artysta traktuje pejzaż jako złożony organizm – powiązanie warstw przyrodniczych, kulturowych i pamięciowych – który można analizować niczym materiał badawczy, a jednocześnie odczuwać w wymiarze czysto estetycznym.

Proces twórczy Nijaka jest bliski metodzie naukowej: opiera się na obserwacji, dokumentacji, analizie detalu, a następnie na malarskiej syntezie, w której elementy te łączą się w spójną, choć nasyconą subiektywną wrażliwością całość. W jego pracach dostrzec można zarówno dążenie do uchwycenia konkretu miejsca, jak i poszukiwanie ponadczasowych form i struktur, które nadają krajobrazowi rytm.

W obrazach artysty pejzaż nie jest jedynie tematem, ale uczestnikiem dialogu – wchodzi w relację z patrzącym, pobudza pamięć i emocje. Wnikliwe studium światła, faktury, zmienności koloru oraz subtelne gry perspektywy sprawiają, że widz ma poczucie obcowania z fragmentem rzeczywistości „uchwyconym w ruchu”, w trakcie przemiany.

„Pejzaż w procesie badawczym” Rafała Nijaka pokazuje, że malarstwo może być narzędziem poznania: wrażliwość artysty staje się tu równie istotna jak jego rzetelność obserwatora. To zaproszenie, aby patrzeć na świat z uważnością, dostrzegając w nim nie tylko obraz, ale proces – nigdy w pełni zakończony.